SANDY’S OVERDENKING
Enige tijd later ging Jezus naar Jeruzalem voor een van de Joodse feesten. In Jeruzalem, vlakbij de Schapenpoort, ligt een bad dat in het Aramees Bethesda wordt genoemd en dat omgeven is door vijf overdekte zuilengalerijen. Hier lagen altijd grote aantallen gehandicapten: blinden, verlamden en kreupelen. Een van hen lag daar al achtendertig jaar. Toen Jezus hem daar zag liggen en hoorde dat hij al zo lang in deze toestand verkeerde, vroeg Hij hem: ‘Wil je genezen worden?’ ‘Heer,’ antwoordde de invalide, ‘ik heb niemand die me in het bad helpt wanneer het water in beweging komt. Terwijl ik probeer erin te komen, gaat iemand anders me voor.’ Toen zei Jezus tegen hem: ‘Sta op! Pak je mat en loop.’ Meteen was de man genezen; hij pakte zijn mat op en liep. Het was sabbat op de dag dat dit gebeurde, en daarom zeiden de Joodse leiders tegen de man die genezen was: ‘Het is sabbat; de wet verbiedt je je mat te dragen.’ Maar hij antwoordde: ‘De man die mij genezen heeft, zei tegen mij: “Pak je mat op en loop.”’ ’ Toen vroegen zij hem: ‘Wie is die man die je gezegd heeft dat je het moest opnemen en lopen?’ De man die genezen was, had geen idee wie het was, want Jezus was tussen de menigte die daar was verdwenen. Later vond Jezus hem in de tempel en zei tegen hem: ‘Zie, je bent weer gezond. Zondig niet meer, anders kan er iets ergers met je gebeuren.’ De man ging weg en vertelde de Joodse leiders dat het Jezus was die hem had genezen. Johannes 5:1-15
De mensen bij de baden hadden een eigen plan. Ze dachten te weten dat de manier om genezen te worden was om als eerste in het bad te springen. Ondanks dat er een menigte behoeftige mensen was, keek niemand op om Jezus te zien. Spurgeon schreef: „Er was een blindheid over deze mensen bij het bad gekomen; daar stonden ze, en daar was Christus, die hen kon genezen, maar geen van hen zocht Hem. Hun ogen waren gericht op het water, in afwachting dat het in beweging zou komen; ze waren zo in beslag genomen door de weg die ze zelf hadden gekozen, dat de ware weg werd verwaarloosd.” Hun aandacht ging uit naar andere mensen en bijgeloof in plaats van naar DE OPLOSSING. “De zieke doet wat wij bijna allemaal doen. Hij beperkt Gods hulp tot zijn eigen ideeën en durft zichzelf niet meer te beloven dan wat hij zich in zijn hoofd kan voorstellen.” (Calvijn) Dit geldt vaak voor de vrouwen die bij ons komen met een moeilijke, gecompliceerde zwangerschapssituatie – ze kunnen zich alleen hun eigen, zeer beperkte oplossing voorstellen voor het ‘probleem’ van een ongeplande zwangerschap. Moge God hun ogen openen om te zien dat als Hij hun een baby heeft gegeven, Hij ook een manier zal voorzien om het kind op te voeden.
