Jezus' meest trouwe volgelingen waren ook vaak de meest onwaarschijnlijke en overstegen sociale normen en stigma's. Het was revolutionair om vrouwen toe te staan discipelen te zijn. Er waren vrouwen uit verschillende sociale klassen en levensomstandigheden.
Twee grote menigten kwamen elkaar tegen bij de stadspoort. De ene menigte huilde en rouwde vanwege de dood van de enige zoon van een weduwe. De andere menigte was opgewonden en vreugdevol terwijl ze met de Messias de stad binnenkwamen.
God heeft een plan; Hij denkt na over en bereidt zich voor op degenen die NOG MOETEN WORDEN GESCHAPEN. We komen niet pas in Gods gedachten wanneer we in de baarmoeder worden verwekt, maar wanneer we in Zijn gedachten en hart worden verwekt.
Sharon Marcus was vijfentwintig jaar lang een trouwe consulente bij Be’ad Chaïm, eerst in Haifa en daarna in Jeruzalem. Haar leven stond in het teken van dienstbaarheid, vriendelijkheid, barmhartigheid en medeleven. In de loop van de jaren dat ze bij ons werkte, heeft ze ongeveer 700 baby’s gered.
Het woord „HARIOU!”, „Roep luid”, komt zowel in Psalm 98 (en vele andere bijbelverzen) als in Zacharia 9:9 voor, op het moment dat de Koning der Koningen nederig Jeruzalem binnenrijdt.
„Wie een van deze kleine kinderen in mijn naam ontvangt, ontvangt mij; en wie mij ontvangt, ontvangt niet mij, maar Hem die mij gezonden heeft.” (Marcus 9:36,37)
De eerste uitspraak die Salomo moest doen, betrof twee ruziënde moeders. Als de wijste man die ooit heeft geleefd, wist hij dat de echte moeder degene was die barmhartigheid en medeleven toonde voor haar kind.
Het uiteindelijke doel van onze reis is het zoeken naar God. Terwijl aardse reizen ons vaak vermoeien, vult het reizen voor de Heer ons met een hernieuwde, goddelijke kracht.
In de nieuwsbrief van deze maand leest u hartverwarmende bedankbrieven aan Be’ad Chaïm van moeders die zich ooit niet konden voorstellen hoe ze het zouden redden met een baby. Vandaag zijn ze tot over hun oren verliefd op hun kinderen.
De brief van Paulus aan de gemeente in Efeze is geschreven terwijl hij onder huisarrest stond. Toch is het aantal superlatieven in de brief buitengewoon bemoedigend!
De weduwe in Sarepta vreesde voor haar zoon en zichzelf toen ze zag dat er nog maar een handvol meel en een beetje olie in de kruik zat. Ze dacht dat ze op het punt stond haar laatste maaltijd te bereiden.
Hoewel de moderne samenleving abortus heeft aanvaard als een medische ingreep, als het recht van een vrouw op haar ‘eigen lichaam’, is het niettemin een schending van de 10 geboden.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe Petrus, die drie jaar met Jezus had doorgebracht, Hem drie keer kon verloochenen.
Tijdens onze fotoshoot voor de Be’ad Chaïm kalender 2026-2027 was het opmerkelijk om moeders te zien die ooit onze hulplijn belden, vastbesloten om een abortus te ondergaan en die nu vol vreugde om meer foto’s met hun baby’s strijden.
In de huidige Israëlische samenleving is abortus bijna alledaags geworden. Onze regering betaalt, via onze nationale ziektekostenverzekering en met toestemming van een ‘comité voor zwangerschapsafbreking’ (99,6% van de aanvragers krijgt toestemming), de abortussen alsof het gezondheidszorg betreft.
Een eenvoudig maar krachtig contrast! Haat, hoezeer ook verdoezeld door gladde schijn, is het egoïstische principe van de mens.
Deze psalm kan dienen als een gebed voor de bescherming van het ongeboren kind. Moge God onze leiders rechtvaardige wijsheid schenken. Hoewel niemand de gerechtigheid van de Zoon zal evenaren.
Jezus – Hij die om ons geeft, die huilt met hen die huilen, die medelijden heeft met de zieken, de hongerigen, de vermoeiden, de verdwaalden, de gebrokenen van hart.
Zelfs in de donkerste tijden brengt nieuw leven licht en hoop. Ondanks de raketten en sirenes heeft ons team onvermoeibaar gewerkt om ervoor te zorgen dat zwangere vrouwen en jonge moeders in de basisbehoeften van hun baby’s kunnen voorzien.
Asa had God vijfendertig jaar lang trouw gevolgd, maar tegen het einde van zijn leven werd hij trots en sloot hij een verdrag met een buitenlandse koning in plaats van op de Heer te vertrouwen voor de overwinning.